رموز مصلحت ملك ، خسروان دانند 373 روان بر فروزم درين انجمن 37 ، 73 روز بيرون رفتنت از چشم من خون مىرود 114 روزى خود ز خشت سازى ساخت 16 روشن گردد چو صبح پيدا شودت 138 روى زمين ز مقدم شاه گلشن است 359 ره حقّ تواند شدن پادشاه 394 ز آن چنان خون كه از لگد ريزند 312 ز آواز يلان رعد مانند 163 ز انفاس پيرى كه وقت سحر 407 زانكه من مستقيم آبم كشد 393 زان نگنجد در سراى سترگ 19 ز بازوى خود كرده روز وغا 116 ز بحر عدل خاقانى سحابى 343 ز بخت جوانت جهان تازه گشته 48 ز بزمش يافت مه گيتى فروزى 70 ز بس غوغا كه عالم سوز گشته 163 ز بس نيزه كه بر سر بيشه بسته 124 ز بس نيزها ، بيشه‌اى شد در هوا 150 ز بيخ مژه اشك انگيخته 407 ز تاب شعلهء خورشيد تابان 288 ز تاب نهيبش كه كوه افگن است 333 ز تدبير و شمشير و فرهنگ او 362 ز ترك و فرس پيدا گشت شاهى 207 ز تيغش كوه مشرق غرق خون شد 201 ز جام باده مرا روشنى دل هوس است 417 ز خون خوردن به عهدش چرخ خون ريز 253 ز داور به مرگش اشارت رسيد 99 ز درّ مدح شه در جشن فضايل 74 ز دى يخ بسته بود اطراف آذر 214 ز رستم به مردى بر آرد دمار 42 ز روى عدل تو چشم بتان سيه روىست 315 ز عدلش جان مظلومان سحرگاه 254 ز عكس هر گل نقشى كه ساخت نقاشش 219 ز قوس افگند گردون تير سرما 213 ز كوپال او صدمه‌اى رو نمود 43 ز كوى ميكده ياران عنان بگردانيد 313 ز گرد سپه روشنايى نماند 147 ز گرد و ز پيكان هوا تيره گشت 148 ز گردى كه بر آسمان شد چو دود 186 ز گرز گرانش به گاه نبرد 362 ز گوپال او صدمه‌اى رو نمود 43 زمانه تابع فرمان و رايش 323 زمانه عهد نداند فلك وفا نكند 336 زمانه همچو ايّام جوانى 363 ز مهر روى تو ظلّىست آدم 6 ز مهر مادر آن فرزند نيكو 417 زمين درياى موج افگن شد از خون 149 زند شعله از چاك سينه علم 413 ز نور عدل او عالم منوّر 32 ز هر مرآت هستى جلوه‌گر اوست 5 زهى احسان كه در ملك وجودش 5 زهى پهلوان مرد شمشير زن 391 زهى در زمانت ز اوج شريعت 47 زهى قبّهء عالم‌آراى تو 12 زهى نازنين مرقد جانفزا 12 ز يارى توفيق خواهم هميشه 295 زير لب خندند هر سو خلق بر رسواييم 337 زين دوات و قلم در اين ميدان 249 سازگارى ساخته كار مرا 385